martes, 18 de agosto de 2015

"Na estafeta da miseria"

"Na Estafeta da miseria" é un poema de denuncia social que narra a historia dun neno criado nos subterfuxios da sociedade.




No seu cuarto nunca estivo Peter Pan,
só un mago de cinza e zucre
debuxado cos dedos cansados,
na sufrida mesa de pau.


Demasiado lonxe estaban as estrelas,
para poder falar con elas,
nin a lúa autista
agardaba as súas verbas.


Chegaban as noites amargas,
con berros envoltos en alcohol,
golpes secos na cara,
nun frío que xeaba o alma.


Pasaban as horas lentamente,
no trauma incubado no corazón,
con preguntas as paredes,
¿Porqué e necesaria tanta dor?.


Nunca  chegou aquela bicicleta amarela,
como as que lucían nos escaparates luminosos,
dos grandes comercios da cidade,
cubertos de neón e de sorrisos de nenos.


Na estafeta da vida miserable,
os Reis Magos non recollen as cartas,
co vapor nos ollos, e feridas nas costas,
pensaba que o futuro era unha farsa.


Conformábase, con que a sorte,
estivera nun bidón,
ou nunha amnistía do destino,
para nunca máis ter medo.


Medrou sen ver a Peter Pan,
as letras que coñeceu,
estaban na sopa requente,
non lle quedou máis remedio que existir,
e o pai morreu sen doerlle. 


O seu lapis foi unha navalla,
e as carreiras, as que se botaba
fuxindo das patrullas verdes,
no ventre da madrugada.


A escola dos sumidoiros e dos cornechos,
das ratas do vicio, das agullas tenebrosas,
tantos silencios queimados na infancia,
quen será o que  move os fíos da sorte.


Todo rematou unha mañá, con vento do norte,
un banco atracado, un motín xeneroso,
unha vida de maltrato e un duro fin,
co seu coche esnaquizado contra un poste.



Do libro "Cartafol de néboas"
FOTO Dreamstime





No hay comentarios:

Publicar un comentario

h